Paperback in goede staat maanzaads favoriete positie was pal aan de zijlijn. Daar kon hij zich snel laten behandelen zonder het spel op te houden, op eigen kracht strompelde hij het veld af. Er kwamen geen getergde tegenstanders aan zijn lijf sjorren. Hij bleef verschoond van het handgewapper van de scheidsrechter, wangedrag waar hij zich mateloos over kon opwinden al zag niemand hem dat aan, laat die man gewoon zijn vak verstaan, vond hij, hij is toch al machtig genoeg. Maanzaad gaf geen reden tot verwijt dat hij tijd wilde rekken; niemand kon hem wat dan ook verwijten, te verwijten had hij zich niets. Maar het was ook uit eigenbelang dat hij zijn aanvallers ontweek en zich maar licht liet raken. Hele nachten kon hij liggen woelen bij de gedachte aan een afgang per brancard, nee, toen hij ja zei en zijn handtekening onder het stencil zette en serieus mee begon te spelen en zich dingen ontzegde, had hij één ding gehoopt: dat hem de draagbaar, voor het oog van allen, bespaard zou blijven. Daarom mocht hij ook graag, en steeds vaker, sierlijk over de lijn rollen. Want blijkbaar gaf aanwezigheid buiten het veld de onpartijdige eerder aanleiding een speler het voordeel van de twijfel te gunnen; dat was althans de redenering van maanzaad. En hij zou maanzaad niet geweest zijn als hij niet van die ervaring gebruik had gemaakt, dankbaar, zij het onbewust. Hij bleef onaangeraakt. Dat zijn komedie door de arbiter niet werd doorzien leverde geregeld een standaardsituatie op waaruit kon worden gescoord. Hadden ze maanzaad ook stopperspil kunnen zetten? Nee, daar bezat hij het postuur niet voor, toen niet en nu niet. En ze zouden zijn voorbijgegaan aan zijn eigenlijke kwaliteit.