Op magistrale wijze neemt Umberto Eco je mee in zijn nieuwe, grote roman 'De Begraafplaats van Praag'. Dit is misschien wel de meest megalomane eeuw aller tijden, met locaties als Turijn, Palermo en Parijs. De schrijver van het manuscript, Simone Simonini, is een nauwkeurige observator van zijn eigen tijd. Je ziet veel: een hysterische satanist, een abt die twee keer sterft, lijken in een Parijs riool, jezuïeten die samenspannen tegen vrijmetselaars, vrijmetselaars en Mazzinianen die priesters wurgen met hun eigen darmen, de krombenige, aan artrose lijdende Italiaanse held Garibaldi, de bloedbaden tijdens de Parijse Commune van 1871, waar zelfs pasgeboren ratjes worden gegeten, onwelriekende kotten waar tussen de absintdampen bomexplosies en volksopstanden worden voorbereid, nepbaarden, zogenaamde notarissen, valse testamenten, duivelse broederschappen en zwarte missen. Simonini ziet veel, maar hij maakt nog veel meer mee, en bijna als vanzelf raakt hij steeds verder betrokken bij het complot dat zal leiden tot de beruchte Protocollen van de Wijzen van Sion, die de hele twintigste eeuw het antisemitisme zullen aanwakkeren. Is Simonini's invloed alleen maar zijdelings, of is die veel groter? De Protocollen zijn een vervalsing, maar van wie precies? 'De Begraafplaats van Praag' is een aangrijpende en belangrijke roman, die een verontrustend licht werpt op het historische en politieke Europa van de negentiende eeuw, met zijn talrijke complotten, aanslagen en samenzweringen.