Te koop een Aermacchi Harley Davidson uit 1971, zeldzaam model, er zijn maar 503 van gemaakt: dit is nummer 192 van de 503.
Onderhandeling over de prijs na bezichtiging en naast de motor, bel peter op nul zes 55190442 voor een afspraak.
Voorraad nummer 25.

Een zeer zeldzame Aermacchi Harley Davidson TV 350 uit 1971. Deze unieke motorfiets is een ware blikvanger voor de liefhebber en verzamelaar. De motor is in goede staat gezien zijn leeftijd en biedt een authentieke rijervaring. Een prachtige kans om een stukje motorhistorie te bezitten. Kilometerstand: 17245 km.

Aan het einde van de jaren veertig huurde men ingenieur Lino Tonti in om de motorfietsen te gaan ontwerpen. Tonti had al voor de oorlog naam gemaakt als constructeur bij Benelli en zich tijdens de oorlog gericht op het ontwerpen en ontwikkelen van vliegtuigmotoren.

Jaren vijftig
bewerken
Tonti begon meteen met het ontwerpen van een serie onorthodoxe scooters, met unit construction tweetaktmotoren en grote, 17 inch wielen. Maar hij maakte ook viertaktmotoren, die echter niet op de weg verschenen. Het betrof een 125cc-racer met dubbele bovenliggende nokkenassen, die echter niet snel genoeg bleek en al snel van het toneel verdween. Daarnaast bouwde hij twee recordmachines, waarmee Massimo Pasolini (vader van de latere topcoureur Renzo Pasolini) een aantal wereldrecords haalde. In 1956 werd Tonti, die naar concurrent FB Mondial vertrok, vervangen door ingenieur Alfredo Bianchi, die viertakt motorfietsen voor het gewone publiek ging bouwen: eerst de weinig succesvolle Chimera, later ook de vlottere modellen Ala Rossa 175 (Rode Vleugel), Ala Bianca 175 (Witte Vleugel), Ala Verde 250 (Groene Vleugel) en Ala d'Oro 250 (Gouden Vleugel). Die kwamen er omdat het bedrijf werd geconfronteerd met enorme verliezen en niets erop wees dat de Chimera-modellen daar verandering in zouden brengen. Bianchi realiseerde de nieuwe modellen snel en met minimale kosten. De 175cc-modellen verschenen al eind 1957, de 250cc-modellen enkele maanden later in 1958, omdat de 175cc-klasse in Italië populairder was. In 1959 kwam ook nog de Ala Azzurra 250 (Blauwe Vleugel).

Jaren zestig
bewerken
Aan het einde van de jaren vijftig ging het uitstekend met de verkoop van de Aermacchi-motorfietsen, maar daardoor ontstonden ruimteproblemen in de fabriek in Varese. De vliegtuigtak floreerde inmiddels ook en deelde de fabriekshallen met de motorfietsen. De triporteurs werden in een aparte fabriek in Varese geproduceerd. In 1960 nam het Amerikaanse Harley-Davidson een belang van 50% in Aermacchi omdat men geen machines kon leveren in het lichtere segment. Men zocht daarom een Europese partner vanwege de lagere productiekosten. Vanaf dat moment kregen de motorfietsen andere tanklogo's: "Aermacchi Harley-Davidson", maar in Europa bleef de merknaam "Aermacchi", terwijl de machines in de Verenigde Staten als "Harley-Davidson" werden aangeprezen. Voor Aermacchi betekende dit dat men de motorfietsproductie kon verplaatsen naar een buitenwijk van Varese, Schiranna. Dat lag aan het Meer van Varese en hier stonden nog de oude hangars met hellingen voor de vliegende boten die lang geleden geproduceerd waren. Na de komst van de Ala Rossa en de Ala Verde waren Aermacchi's zeer gewild als racemotorfietsen voor amateurs en in nationale wedstrijden door heel Europa kwamen Aermacchi's aan de start. De fabriek bracht daarom de Ala d'Oro-serie uit. Dit waren speciaal gebouwde racemotoren, die daardoor wel wat prijziger waren dan de normale standaardmotoren. De Ala d’Oro 250 bleek snel maar aanvankelijk zeer onbetrouwbaar. Na technische aanpassingen in 1963 werd de betrouwbaarheid groter, maar de machine was niet snel genoeg om in het wereldkampioenschap wegrace goede resultaten te boeken. Voor privérijders in nationale wedstrijden was het echter een goed alternatief: niet duur en gemakkelijk te onderhouden. In 1965 werden 350 cc eencilinders uitgebracht, vooral in de Harley-Davidson Sprint-serie. Inmiddels bleek dat op de Amerikaanse markt vooral de terreinmotoren goed verkocht werden. Men bracht aanvankelijk scramblers en dirttrackracers uit op basis van de 250 en 350 cc viertaktmotoren, maar later verschenen ook de Harley-Davidson Rapido Scrambler 125 en de Harley-Davidson Baja-serie met lichte tweetaktmotoren.

Jaren zeventig
bewerken
In 1972 werd Harley-Davidson voor 100% eigenaar van Aermacchi. De naam "Aermacchi" verdween van de brandstoftanks en een groot aantal modellen verdween uit de catalogus. Binnen één jaar waren alle viertakten verdwenen, om te worden afgelost door tweetaktmodellen tot 350 cc met als buitenbeentje de eerste serieuze crossmotor, de Harley-Davidson MX 250. In 1978 verkocht Harley-Davidson de vestiging in Italië aan Cagiva, dat in de eerste jaren van zijn bestaan de Harley-modellen bleef produceren, soms zelfs met namen die herinnerden aan de Aermacchi-tijd, zoals "Ala Rossa" en "Alazurra".