Stelt u eens voor. De tweede wereld oorlog is net voorbij. De spanningen hangen nog in de lucht. En de Duitse aanwezigheid is nog te zien op onze kazernes.
U wordt rond 1950-1960 opgeroepen om in militaire dienst te gaan.
U gaat. Krijgt een gedegen opleiding en maakt het tot soldaat of hoger.
De munitie zit in kisten. Groen van kleur en met gele letters beschreven.
Voorzichtig mee omgaan!!
Van munitie kisten met extra voorzorg worden beschilderd met een rode verf op de klep.

Met je maten hou je een lege kist over. Je besluit allemaal een herinnering in de kist te leggen en deze te verstoppen in de kruipruimte van je kazerne. De Generaal de Bonskazerne is de plaats waar dit gebeurd.

Nu zo’n 60 jaar later komt de kist uit die kruipruimte. De herinneringen zijn vergaan. De kist is de tijd redelijk goed doorgekomen.
De klep staat open en de scharnieren werken niet meer.

Opknappen is een goede mogelijkheid. Het slechte hout vervangen. Nieuwe scharnieren, handvaten en een sluiting. Overal mooie glimmende spijkers er in. En proberen de teksten in het geel weer te plaatsen.

Maar vergaat dan niet de nostalgie, de originaliteit. Zoals hij 60 jaar geleden in gemaakt.

Ik zelf zou zeggen zonde. Ik zou hem graag zien. Bij die soldaat, majoor of dienstplichtige van toen. Zoals hij toen was en nu geworden is. Getekend door de tijd. Mooi ouder geworden.

Ik zou er graag iemand een plezier mee doen. Iemand die de herinnering koestert.

Helaas niet gratis. Maar voor een schappelijke prijs op te halen.
En bij het ophalen hoor ik graag uw verhalen van uw tijd in het Nederlandse leger.