Vind ze nog maar ‘ns, onverprutste en in originele staat verkerende Opel Senators van de eerste A1-serie (1978-1981). En dan al helemaal in de absolute topversie: de 3.0 E CD.
Bij de statische introductie van de Senator (en de coupe-versie Monza) tijdens de IAA van september 1977 sloeg de auto in als een bom. Gepositioneerd als opvolger van de befaamde maar bedaagde Admiral en Diplomat kwam de Senator veel moderner, lichtvoetiger, eleganter en sportiever over. En de pers was lyrisch: zo kwam de Senator 3.0 E CD in Auto, Motor und Sport in 1978 in de ‘Executive-klasse’ uit tegen de Mercedes 350 SE (V8) en BMW 733i waarbij hij de Mercedes nipt voor moest laten. Geen schande, in die jaren won Mercedes vrijwel elke multi-test van AMS. In 1979 werd de wat minder luxe en minder krachtige 3.0 S tegen de Mercedes 280E, BMW 530, Volvo 264, Ford Granada 2.8 en Citroen CX getest en wederom eindigde de Senator in de bovenste regionen (u raadt al wie er met een kleine marge op plek één stond).

En het succes is ook wel te verklaren: in die tijd had Opel – naast auto’s voor de gewone man zoals de Kadett en Ascona - nog de macht, middelen en het zelfvertrouwen om auto’s met flair en grandeur op de markt te zetten. De term ‘premium’ bestond nog niet maar de Senator en Monza A1 zouden er zeker binnen zijn gevallen.

En als je dan toch gaat voor de Senator A1, vergeet dan de 2.8 S en 3.0 S en ga direct voor de topmotorisering 3.0 E. Alleen in combinatie met deze motor was de absolute top-versie ‘CD’ beschikbaar waarbij zo ongeveer alle opties die Opel destijds in huis had aanwezig waren. Denk aan: airconditioning, vier elektrische ramen en kofferdeksel, elektrische deurvergrendeling, automaat, volledige velourbekleding (ook de zij- en achterkanten van de stoelen), lichtmetalen velgen, meest luxe radio met voorkeurzenders en antenne in de voorruit, koplampwissers, stoelverwarming, verstelbaar stuur, hoofdsteunen achterin. De CD-versie was alleen in de Senator beschikbaar, de Monza moest het ontberen. Dat maakte dat de Senator 3.0 E CD fier bovenaan de prijslijsten stond. Zo’n twee modale bruto jaarsalarissen werden destijds door Opel Nederland verlangd, ga er maar aanstaan.

Medio 1981 kwam er een kleine facelift (‘Senator A1.5’) waarbij o.a. het dashboard werd veranderd en de 2.8 S motor werd vervangen door de 2.5 E die ook in de Commodore C werd geleverd. Vanaf modeljaar 1983 kwam er een serieuzere facelift (‘Senator A2’) waarbij o.a. het chroom plaats maakte voor plastic en zwart en het interieur plus materiaalkeuze verder werden versoberd. Omdat de Commodore inmiddels het veld had geruimd werd het programma aan de onderkant uitgebreid met viercilindermotoren (2.0 en later 2.2 E) uit de Rekord en zelfs een diesel. Tsja. De Senator A2 moest het model klaarstomen voor de midden jaren ’80 maar als u het mij vraagt boette de auto fors in aan stijl, flair, elegantie en overtuiging. Om over de op de Omega gebaseerde Senator B vanaf 1987 nog maar te zwijgen. Nee, de beste serie blijft voor mij altijd de A1 van 1978 – 1981. Opel at its pinnacle.

Leuk en aardig maar welke auto treft u op de foto’s? Een 3.0 E CD uit 1979 met 67.000 km op de klok. Onverprutst, compleet en bovenop de al zeer uitgebreide ‘standaard’ uitrusting ook nog ‘ns voorzien van een elektrisch schuif/kanteldak, 15 (i.p.v. 14) inch lichtmetalen velgen en ver- en breedstralers.

Ik heb de auto zelf in 2024 overgenomen van een Duitse verzamelaar die zijn collectie aan het uitdunnen was. Van al zijn Senators was deze met stip de mooiste. En – belangrijk – geen roestnesten op de plekken waar de roestduivel toe kan slaan. De auto heeft duidelijk zijn leven overdekt doorgebracht en daarin weinig regen gezien. De papieren laten zien dat de eerste eigenaresse een dame was geboren in 1923.

Is er dan helemaal niets aan te merken op de auto en is hij nog fabrieksnieuw? Nou, het komt redelijk in de buurt maar als het toch moet: de airco moet worden bijgevuld, de stoelverwarming en de koplampwissers functioneren niet (nu rijden we natuurlijk alleen als het mooi en droog weer is en al helemáál niet in de winter, dus praktisch gezien maakt het niets uit) en het open dak sluit niet uit zichzelf in de ruststand.

Bij serieuze interesse is de auto te bezichtigen en kan er een proefrit worden gemaakt, met mij ernaast. Uitsluitend serieuze gegadigden graag, de tijd dat je voor een prikkie een pracht Senator A1 kon kopen ligt inmiddels een jaartje of dertig achter ons.