Hein Donner 1927 – 1988

(Alexander Mninghoff)

Met Hein Donner (1927-1988) verloor Nederland zowel een vooraanstaand schaakgrootmeester als een controversiële schrijver. Deze markante representant van ons nationale culturele leven schrok er niet voor terug om zijn vrienden in het openbaar te berispen of te beledigen. Jan Timman, Hans Ree, Max Pam, Tim Krabbé zij allen zijn meerdere malen door Donner scherp, soms vermakelijk terechtgewezen. Alleen Max Euwe, die in 1954 op verrassende wijze zijn Nederlandse kampioenstitel aan Donner verloor, was voor hem onaantastbaar.

Donners grote schaaksuccessen lagen in de jaren '60 toen hij in een directe confrontatie met de wereldtop, belangrijke toernooien won. Uit die tijd dateert ook zijn vriendschap met Harry Mulisch, voor wie Donner een levenslange fascinatie koesterde en over wie hij het verklarend werk 'Mulisch naar ik veronderstel' schreef.

Als polemist maakte Donner naam in de jaren '70.Zijn vaak provocerende inzichten lokten heftige discussies uit.

Na een hersenbloeding in 1983 belandde Donner in een verpleeghuis. Vanaf zijn ziekbed schreef hij met één vinger, een wekelijke column in de NRC, die alom diepe indruk maakte door de navrante, angstaanjagende schrijfstijl.

In 1987 ontving Donner voor de bundel ‘Na mijn dood geschreven’ de Henriette Roland Holst-prijs.

Paperback,184 pag., geïllustreerd, register

Uitg. Scheffers, 1994

ISBN 9789055460083

Alleen verzenden, niet ophalen

Op biedingen die te laag zijn wordt niet gereageerd

Op biedingen die acceptabel zijn wordt snel gereageerd

Boeken worden na ontvangst van betaling meteen verstuurd