Het leven van de Limburger was rond de jaarwisseling en de tijd daarna moeilijk. Er was vrijwel geen werk, men ging stenen bakken, suikerbieten rooien en huizen bouwen in Duitsland. Later waren er de mijnen in zuid limburg zelf. Het werk in Duitsland was, de eerste koppelbazen traden daar op, zwaar. De journalist-schrijver, die al eerder in het boekje "Koale en Eike" het limburg van toen beschreef, gaat dit alles na aan de hand van de wederwaardigheden van enkele opvolgende generaties, beginnend met het eind van de vorige eeuw tot de laatste oorlogsjaren. Duidelijk worden daarbij het zware werk, de moeilijke levensomstandigheden en de katholieke kerk als bepalende factor voor letterlijk alles in het leven. Daartussen lopen belevenissen van nog levende Duitsland-gangers of van hen die hier bleven dan komt ook de periode na 1945 aan het woord, zo zelfs dat de schrijver zijn mening kan geven over twee recente problemen in het zuiden: de afgraving van het plateau van margraten en de uitbreidingsplannen van het vliegveld.
G9