Mook, Dr. H.J. van - Indonesië Nederland en de wereld

Amsterdam, De Bezige Bij, februari 1949, eerste druk

Gebonden. Roodbruin linnen. Titel in goud in zwart kader op voorplat en rug. Zonder stofomslag
13 x 19,5 cm.
253 Bladzijden

ALS NIEUW

Met een aantal zwart/wit illustraties

Van Mook's levendig geschreven boek tracht een eigen visie te geven op de jaren van de oorlog met Japan en van de Indonesische revolutie.
Wat betreft kennis van zaken was van Mook wel de aangewezen man om over deze periode te schrijven. En toch vraagt men zich na lezing af, of wanneer de kennis van zaken berust op een zeer persoonlijk verbonden zijn mèt, op een actief deelnemen áán de gebeurtenissen, men een geschiedverhaal verkrijgt, dat de historicus kan bevredigen, behalve dan als document humain, als geschiedbron dus.
Het is vooral een apologie tegenover rechtse, niet zozeer tegenover linkse critici. Hoe dichter men de ontknoping - de twee militaire acties - nadert, hoe sterker het boek het karakter draagt van een rechtvaardiging van eigen politieke beslissingen. Dit kan tot gevolg hebben, dat belangrijke elementen in het totaalbeeld van de geschiedenis, die tot een andere waardering van het gebeuren zouden kunnen leiden, worden weggelaten. Zo mist men in dit boek de rol, die de bescherming van de Westerse cultures speelde bij de beslissing om tot de militaire acties over te gaan, volkomen. Bij de bespreking van zijn Malino-politiek verzwijgt van Mook, dat hij hierbij de opkomende stand van verwestelijkte Indonesiërs, die hun ideaal belichaamd zagen in de Republiek, min of meer terugdrukte ten bate van feodale groepen, waarop de Nederlandse koloniale politiek van oudsher had gesteund. En de apologie gaat zover, dat van Mook het Indonesië van vlak vóór de Tweede Wereldoorlog, waarin hij zelf achtereenvolgens Directeur van Economische Zaken, Minister van Koloniën en Luitenant-Gouverneur-Generaal was, beschrijft als een ‘economisch goed georganiseerd en welvarend land’

Hubertus Johannes (Huib) van Mook (Semarang, 30 mei 1894 – L'Isle-sur-la-Sorgue, 10 mei 1965) was een Nederlands koloniaal bestuurder en minister.
In augustus 1947 was hij voorstander van de politionele acties om uitvoering van het Akkoord van Linggadjati af te dwingen. Tot hij uiteindelijk in 1948 het vertrouwen van K.V.P., VVD en CHU, en van de linkervleugel van de PvdA verloor.
Tijdens de kabinetsformatie van 1948 werd dan ook besloten tot zijn vervanging door Beel, wat op 12 augustus 1948 leidde tot een (informeel) briefje van minister Sassen waarin hem werd gevraagd een andere functie te aanvaarden. Uiteindelijk diende hij op 11 oktober 1948 zelf - gedesillusioneerd en verbitterd - zijn ontslag in (per 1 november).
Hij weigerde hierna een benoeming tot ambassadeur. Na zijn aftreden bepleitte met name Drees hem tot minister van Staat te benoemen. Een meerderheid van het kabinet wees dit echter af. Op 3 november 1948 droeg hij het gezag aan Beel over. Ofschoon nooit officieel, was hij in wezen de laatste landvoogd in Nederlands-Indië en werd hij als zodanig ook gezien.

Kosten van verzending met track & trace (Nederland: € 5,75; België: € 9.50) ten laste van koper