Ze hoorde de zee ruisen, zag zichzelf emmers water sjouwen en om pillen smeken. De zesde verdieping, dacht ze. Wat moet ik hier. De psychiater uit een ver verleden, de mislukte rotgans op de muur, de doorgedraaide vrouw in badjas, ze hoorden hier allemaal thuis - behalve zijzelf.' Een hemel zonder schroeven is het aangrijpende verhaal van Maria, die wordt opgenomen omdat ze niet meer voor zichzelf kan zorgen. Wanhopig klemt ze zich vast aan wat haar dierbaar is: de natuur, haar tekenspullen, haar huisje. Ze heeft het al eens eerder meegemaakt. Zichzelf kwijtraken - dat laat ze niet nog een keer gebeuren. Een hemel zonder schroeven is een roman over het verlangen naar thuiskomen. Te mogen zijn op de plek waar je hoort, waar niemand je meer gevangen kan houden. Een eerlijk en schaamteloos verhaal over vervreemding, sterfelijkheid en de troost van woorden.

Recensie

Het is 2065 als Maria haar man Aron begraaft in hun geliefde Zeeuwse grond. Samen met haar zoon Seth maakt ze een beeld voor op zijn graf. Maria is 82, slechtziend en kan volgens Seth niet meer alleen wonen. Maar ze wil niet naar een tehuis en klampt zich vast aan het verleden, haar zoon en de nagedachtenis aan haar man. Vijf delen, genoemd naar de vier elementen aarde, lucht, water, vuur en aangevuld met ether, tonen Maria's leven. De tijd verspringt van Maria als oude vrouw naar de jonge moeder Maria die kampte met een zware depressie, mede veroorzaakt door traumatische ervaringen. De auteur debuteerde onder de naam Luiten in 2014 met de roman "Vleugelslag'*, waarin ze net als in dit boek autobiografische ervaringen verwerkte. Er zit een diepte en schoonheid in dit tweede boek, dat rustige, vloeiende zinnen bevat en raakt aan oeroude verlangens. Het handelt over zware onderwerpen, maar houdt een lichte toon. Roman over de vergankelijkheid en het verdriet van een oude vrouw die haar man verliest. Schrijnend is de manier waarop de oude vrouw ernaar verlangt zich te voegen bij haar man. Je gunt haar die rust. Intiem, poëtisch, mooi.
B25