Het Verdoolde Schip speelt zich af in de tweede helft van de negentiende eeuw, toen de zeilschepen nog in groten getale de wereldzeeën bevoeren. De hoofdpersoon is een jonge man, die tegen wil en dank als scheepsmaat terecht komt op het geheimzinnige schip de 'Devil' en daar vreemde avonturen beleeft.

Een bijna volle noordwesterstorm joeg het lage wolkendek dat boven Hoek van Holland hing onstuimig voor zich uit. Het had even opgehouden met regenen, maar een nieuwe bui naderde snel.
Toen ik de straat in sloeg waar het huis van mijn grootvader stond, hoorde ik de zee vlakbij kwaadaardig grommen. Het moest buitengaats wel behoorlijk spoken en ik was blij m'n doel bereikt te hebben.
Die blijdschap was overigens slechts betrekkelijk; het huis was nauwelijks een week geleden nog een sterfhuis geweest. Mijn grootvader, die het jarenlang had bewoond, was er namelijk in overleden.
Ik had de sleutel van de notaris gekregen en ging naar binnen.
Ik sloot de deur weer snel en ontdeed me van m'n doorweekte jas, die ik op de ouderwetse houten kapstok hing; het rook al een beetje muf in het nu niet meer bewoonde huis.
Op hetzelfde ogenblik drong het, meer nog dan de voorafgaande dagen het geval was geweest, tot me door hoe vreemd het eigenlijk was dat Jan Decker, mijn grootvader, er niet meer was. Ik bezocht hem niet vaak, soms niet meer dan drie, viermaal per jaar, maar hij maakte, om allerlei redenen, toch deel uit van mijn bestaan. Het was moeilijk, bijna onmogelijk, je te realiseren dat hij er nooit meer zou zijn. Dat hij nu voorgoed was heengegaan. Een paar verre familieleden hadden na de begrafenis gezegd, dat hij met z'n 92 jaren een gezegende ouderdom had bereikt, maar om de een of andere onverklaarbare oorzaak had ik me nooit goed kunnen voorstellen, dat er eens een dag zou komen dat hij er niet meer zou zijn. Grootvader Decker leek, tenminste voor mij, onsterfelijk, bestemd voor alle tijden. Ik had hem al gekend toen ik zelf nog pas vijf jaar was, maar ik leerde hem eerst goed kennen, toen ik zelf volwassen was. Hij was, althans in mijn ogen, nooit veel veranderd. Hij bleef dezelfde voor mij toen ik twintig
was, dertig en veertig. Ik liep de gang door en opende de kamerdeur. Het was kil en vochtig in de kamer, die me plotseling totaal veranderd leek...

Afmeting: 14 x 22,5 cm.
267 blz.
Hardcover.
Op de eerste bladzijde is met tipp-ex een naam weggewerkt.