Kenmerken
Beschrijving
John (Jon) Hall was het grootste deel van de eerste vier decennia van zijn openbare leven vooral bekend als zanger en gitarist, voornamelijk met de groep Orleans - hoewel die groep een uitvloeisel was van het meer prozaïsch genaamde John Hall Trio en John Hall Quartet, kwam zo'n vier jaar nadat hij zijn opnamedebuut had gemaakt, en had podia gedeeld met onder meer The Doors en The Who.
Hall, geboren op 23 juli 1948 in Baltimore, MD, studeerde natuurkunde aan de Notre Dame University voordat hij stopte om zich fulltime met muziek bezig te houden. Hij was aanvankelijk gevestigd in Washington, D.C., waar onder meer de British Walkers deel uitmaakten van zijn vroege band, een lokale groep waarvan ook Teddy Spelios (ook bekend als Ted Spelies) lid was en ooit Roy Buchanan in zijn gelederen had gehad. Het was enige tijd na het verlaten van DC dat Hall zich aansloot bij de in Greenwich Village gevestigde groep Kangaroo, waar hij bas speelde en gitaarwerk deelde met Spelios en ook wat zong naast Barbara Keith, terwijl ND Smart II de plek van de drummer vervulde.
Parel
Ze tekenden bij MGM Records en brachten een titelloze LP uit, evenals drie singles die niet in de hitlijsten terechtkwamen, waarop het leeuwendeel van de songwriting naar Hall ging. Hij was, samen met Keith, de sterkste componist in Kangaroo, en ze waren krachtig genoeg om - vooral dankzij het spel van Spelios - optredens te krijgen voor de Doors and the Who in 1968.
Na het uiteenvallen van de band in 1969 concentreerde Hall zich meer op het schrijven van liedjes en leverde "Half Moon" voor het laatste album van Janis Joplin, Pearl. Hij speelde ook op het Seals & Crofts-debuutalbum Down Home en Bonnie Raitt's Give It Up, tussendoor richtte hij zijn eigen groep op, het John Hall Trio - later het John Hall Quartet - dat in 1972 uitgroeide tot Orleans, in samenwerking met Larry. Hoppen en Wells Kelly, in Woodstock, NY. Tijdens zijn tijd bij de softrockgroep scoorden ze Top Tien-singles met "Dance with Me" en "Still the One."
Hij verliet die act in 1979 en streefde een solocarrière na, waarbij hij John Hall (1978) en Power (1979) uitbracht, en ook op het benefietalbum No Nukes verscheen en co-produceerde met Jackson Browne, Bonnie Raitt en Graham Nash. In 1981 richtte Hall de John Hall Band op, een act met toetsenist Bob Leinbach, bassist John Troy en drummer Eric Parker. Hun debuutalbum, All of the Above, kwam eind 1981 uit en bevatte de single "Crazy (Keep on Falling)." Hoewel het een middelmatige hit was in de pop-hitlijsten, kreeg het nummer veel aandacht bij AOR en miste het net de Top Tien in een hitparade van bijna zes maanden. Search Party volgde iets meer dan een jaar later, maar het kwam en ging snel en maakte slechts een kleine indruk met de single 'Love Me Again'. De groep zou uit elkaar gaan omdat Hall thuisbleef om zijn dochter groot te brengen en een aantal andere persoonlijke problemen aan te pakken.
Schommel mij op het water
Hall zette zijn carrière voort met schrijven voor anderen (Chet Atkins, Ricky Skaggs en Patty Loveless); het uitgeven van solo-opnames; hereniging voor albums met Orleans in 1990, 1996 en 2000; en het vormen van zijn eigen platenlabel, Siren Songs. In 2005 bracht Hall Rock Me on the Water uit, een album met liedjes geïnspireerd door een uitgebreide zeiltocht die hem van Kingston, NY naar Havana, Cuba en naar de Florida Keys, Martha's Vineyard, Cuttyhunk en Annapolis bracht. Hij vormde ook Gulf Stream Night met oud Orleans-drummer Peter O'Brien, percussionist Joakim Lartey, bassist Bobby MacDougal en vrouw Pamela Melanie Hall op de tweede gitaar.
Op niet-muzikaal vlak was Hall in ieder geval sinds de jaren zeventig serieus bezig met politiek, toen hij actief werd aan de publieke kant van de antinucleaire beweging. Hij vertaalde dat naar een meer directe betrokkenheid in de jaren negentig, toen hij verkozen werd tot districtswetgever in New York en tevens voorzitter van het schoolbestuur was. In 2006 waagde hij zich echter op een plek waar nog maar weinig muzikanten ooit waren geweest (de enige in de recente geschiedenis was Sonny Bono) toen hij werd gekozen - na een optreden in The Colbert Report van Comedy Central toen de zittende president weigerde deel te nemen - als Congreslid voor het 19e district van New York in het Amerikaanse Huis van Afgevaardigden. Hij werd een soort gigantische moordenaar in die race en versloeg Sue W. Kelly, een Republikeinse zittende man met zes ambtstermijnen in een district dat al veertig jaar geen Democraat had gekozen. Hij werd een van de meest opvallende leden van de eerstejaarsstudenten van het Huis van Afgevaardigden in 2007, niet alleen vanwege zijn succes buiten de politiek, maar ook vanwege zijn gevoel voor humor en zijn overtuigingskracht in de omgang met hogere en hoger geplaatste politici. Hall werd in november 2010 verslagen voor herverkiezing.
TRACKS
Hall, geboren op 23 juli 1948 in Baltimore, MD, studeerde natuurkunde aan de Notre Dame University voordat hij stopte om zich fulltime met muziek bezig te houden. Hij was aanvankelijk gevestigd in Washington, D.C., waar onder meer de British Walkers deel uitmaakten van zijn vroege band, een lokale groep waarvan ook Teddy Spelios (ook bekend als Ted Spelies) lid was en ooit Roy Buchanan in zijn gelederen had gehad. Het was enige tijd na het verlaten van DC dat Hall zich aansloot bij de in Greenwich Village gevestigde groep Kangaroo, waar hij bas speelde en gitaarwerk deelde met Spelios en ook wat zong naast Barbara Keith, terwijl ND Smart II de plek van de drummer vervulde.
Parel
Ze tekenden bij MGM Records en brachten een titelloze LP uit, evenals drie singles die niet in de hitlijsten terechtkwamen, waarop het leeuwendeel van de songwriting naar Hall ging. Hij was, samen met Keith, de sterkste componist in Kangaroo, en ze waren krachtig genoeg om - vooral dankzij het spel van Spelios - optredens te krijgen voor de Doors and the Who in 1968.
Na het uiteenvallen van de band in 1969 concentreerde Hall zich meer op het schrijven van liedjes en leverde "Half Moon" voor het laatste album van Janis Joplin, Pearl. Hij speelde ook op het Seals & Crofts-debuutalbum Down Home en Bonnie Raitt's Give It Up, tussendoor richtte hij zijn eigen groep op, het John Hall Trio - later het John Hall Quartet - dat in 1972 uitgroeide tot Orleans, in samenwerking met Larry. Hoppen en Wells Kelly, in Woodstock, NY. Tijdens zijn tijd bij de softrockgroep scoorden ze Top Tien-singles met "Dance with Me" en "Still the One."
Hij verliet die act in 1979 en streefde een solocarrière na, waarbij hij John Hall (1978) en Power (1979) uitbracht, en ook op het benefietalbum No Nukes verscheen en co-produceerde met Jackson Browne, Bonnie Raitt en Graham Nash. In 1981 richtte Hall de John Hall Band op, een act met toetsenist Bob Leinbach, bassist John Troy en drummer Eric Parker. Hun debuutalbum, All of the Above, kwam eind 1981 uit en bevatte de single "Crazy (Keep on Falling)." Hoewel het een middelmatige hit was in de pop-hitlijsten, kreeg het nummer veel aandacht bij AOR en miste het net de Top Tien in een hitparade van bijna zes maanden. Search Party volgde iets meer dan een jaar later, maar het kwam en ging snel en maakte slechts een kleine indruk met de single 'Love Me Again'. De groep zou uit elkaar gaan omdat Hall thuisbleef om zijn dochter groot te brengen en een aantal andere persoonlijke problemen aan te pakken.
Schommel mij op het water
Hall zette zijn carrière voort met schrijven voor anderen (Chet Atkins, Ricky Skaggs en Patty Loveless); het uitgeven van solo-opnames; hereniging voor albums met Orleans in 1990, 1996 en 2000; en het vormen van zijn eigen platenlabel, Siren Songs. In 2005 bracht Hall Rock Me on the Water uit, een album met liedjes geïnspireerd door een uitgebreide zeiltocht die hem van Kingston, NY naar Havana, Cuba en naar de Florida Keys, Martha's Vineyard, Cuttyhunk en Annapolis bracht. Hij vormde ook Gulf Stream Night met oud Orleans-drummer Peter O'Brien, percussionist Joakim Lartey, bassist Bobby MacDougal en vrouw Pamela Melanie Hall op de tweede gitaar.
Op niet-muzikaal vlak was Hall in ieder geval sinds de jaren zeventig serieus bezig met politiek, toen hij actief werd aan de publieke kant van de antinucleaire beweging. Hij vertaalde dat naar een meer directe betrokkenheid in de jaren negentig, toen hij verkozen werd tot districtswetgever in New York en tevens voorzitter van het schoolbestuur was. In 2006 waagde hij zich echter op een plek waar nog maar weinig muzikanten ooit waren geweest (de enige in de recente geschiedenis was Sonny Bono) toen hij werd gekozen - na een optreden in The Colbert Report van Comedy Central toen de zittende president weigerde deel te nemen - als Congreslid voor het 19e district van New York in het Amerikaanse Huis van Afgevaardigden. Hij werd een soort gigantische moordenaar in die race en versloeg Sue W. Kelly, een Republikeinse zittende man met zes ambtstermijnen in een district dat al veertig jaar geen Democraat had gekozen. Hij werd een van de meest opvallende leden van de eerstejaarsstudenten van het Huis van Afgevaardigden in 2007, niet alleen vanwege zijn succes buiten de politiek, maar ook vanwege zijn gevoel voor humor en zijn overtuigingskracht in de omgang met hogere en hoger geplaatste politici. Hall werd in november 2010 verslagen voor herverkiezing.
TRACKS
- 1 Shiny Happy People
- 2 Her We Go Yo
- 3 Monday
- 4 Sorrow
- 5 Don't Worry
- 6 Nobody Knows
- 7 Any Deal
- 8 Goin' Back9Money
- 10 Little Kid
- 11 Bumble Bee
- 12 A Tree
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
Driebergen-Rijsenburg
22x bekeken
0x bewaard
Sinds 4 sep. '26
Advertentienummer: m2439039332
Populaire zoektermen
Cd's | Jazz en Bluescuby en de blizzards cdjohn mayall cdlouis van dijk cdhair jazzbluesjazz verzamelingcd north sea jazz festivalcd john mayallblues cdaangenaam jazzchet baker cdde blues brothersnorth sea jazzex beroepsschepen te koop in beroepsscheepvaartvw kever cabrio in Oldtimersplateaus steiger in Steigersbed met kasten in Slaapkamer | Beddenbijrijdersbank mercedes sprinter in Interieur en Bekledinghema knuffels in Speelgoed | Knuffels en Pluchelucky munt in Munten | Europa | Euromuntenaudi a6 c5 xenon in verlichtingfender 75 in versterkers-bas-en-gitaarparasoltegel