De T90 wordt vaak de grote broer van de DT990 genoemd. In zekere zin klopt dat, maar in veel opzichten is hij zoveel meer. Omdat ik ze allebei heb gehad, durf ik te zeggen dat je de T90 geweldig zult vinden als je de DT990 goed vindt. Hoewel de frequentieresponsen relatief vergelijkbaar zijn, is de T90 een meer authentieke referentiehoofdtelefoon. Hij neemt alles wat goed is aan de DT990 en maakt het nog beter: vloeiendere hoge tonen, een breder geluidsbeeld, een strakkere bas, meer ruimtelijkheid en diepte, en natuurlijk een betere bouwkwaliteit (vooral in vergelijking met de DT990 PRO ).
Al met al is de T90 veel verfijnder, en dat mag ook wel gezien het prijsverschil. Vergeleken met zijn duurdere broertje, de T1 , krijg je naar mijn mening zo'n 80-90% van de prestaties voor een fractie van de prijs. Mijn grootste bezwaar tegen de T1 is de schuine driver, waardoor de prestaties sterk afhankelijk zijn van de plaatsing van de oorschelp op je hoofd. De T1 klinkt heel anders, afhankelijk van hoe de driver is uitgelijnd met je oor, en dat vind ik persoonlijk vreselijk. Verder is de T1 gewoon een tikkeltje verfijnder over het hele frequentiebereik, maar dit is een klassiek geval van afnemende meerwaarde naarmate de prijs stijgt.
Maar goed, ondanks alles vind ik de T90 een van de meest kieskeurige koptelefoons die ik ooit heb gebruikt. Ik ben er helemaal weg van geweest... ik kon er niet mee stoppen, "Nog één nummertje!", maar nu denk ik: "Nu moet ik die dingen afdoen!" Dus ik heb er een haat-liefdeverhouding mee. De T90 is behoorlijk gevoelig, hij kan heel snel hard, hij is ongelooflijk gedetailleerd, de hoge tonen kunnen snel schel klinken en dat alles betekent dat zonder een hoogwaardige bron met voldoende vermogen om de drivers echt aan te sturen en opnames die passen bij de eigenschappen van de T90, ze ontzettend onaangenaam kunnen klinken.
In combinatie met mijn Ray Samuels Audio “The Raptor” buizenhoofdtelefoonversterker presteert de T90 bijvoorbeeld bewonderenswaardig. Ondanks wat achtergrondruis, balanceert de T90 het warme, rijke buizengeluid van de Raptor perfect, waardoor een dynamische, volle klank ontstaat die je oren omhult en je meevoert naar de concertzaal. Deze combinatie zorgt er altijd voor dat ik met mijn tenen tik en met mijn hoofd meebeweeg, ongeacht het genre. Het is zonder twijfel een van mijn favoriete hoofdtelefoons in combinatie met die versterker. De T90's in combinatie met mijn Woo Audio WA6-SE daarentegen vallen op zijn zachtst gezegd tegen, en dat vind ik jammer. Ik kan het technisch gezien niet uitleggen, maar het geluid is dun, de hoge tonen zijn ongelooflijk sissend en ze missen alle pit die ze hadden met de Raptor of de solid-state Grace Model 901. Met de fantastische kleine ALO Audio Pan Am die ik op mijn pc gebruik, presteert de T90 ergens tussen de Raptor en de WA6-SE in, met wat warmte terug en een verzachte hoge tonenweergave met een mooie treble-extensie. Maar waar het mij om gaat, is dat de T90 erg afhankelijk is van de versterker en dat het waarschijnlijk wat uitproberen zal vergen om het volledige potentieel van de T90 te benutten. Daarom denk ik dat hij vaak geliefd of gehaat wordt.
Ik heb al heel wat koptelefoons gehad: AKG K701, Beyerdynamic DT990 PRO ( review ), Beyerdynamic T90, Brainwavz HM5, Grado GS-1000i ( review ), HiFiMan HE-500, Sennheiser HD650 en Shure SRH840 ( review ). Elk van deze koptelefoons heeft een unieke geluidskwaliteit, maar de T90 is er een die naar mijn mening echt in alle genres uitblinkt. Het draait allemaal om de juiste synergie met je versterker/DAC. Doe je het verkeerd, dan zul je waarschijnlijk elke seconde van je luistersessie haten. Doe je het goed, dan zingt de T90 echt. Hij sprankelt; hij heeft ziel. Hij is boeiend om de juiste redenen en brengt je weer een stap dichter bij audio-nirvana