Mooi, oud voetbalplaatje, uitgegeven door Shirley's Gum. De kauwgom met fijne pepermuntsmaak.

Cornelis (Kees of Cock) van der Tuijn (Schiedam, 24 juli 1924 – aldaar 23 augustus 1974) was een Nederlands voetballer. De aanvaller speelde twintig seizoenen voor Hermes DVS en kwam elf keer uit voor het Nederlands elftal.
Hij meldde zich op zijn zestiende als lid aan van Hermes DVS. Na een seizoen in het hoogste jeugdteam A1, ging hij over naar de senioren waar hij in het achtste elftal begon. Tijdens de oorlogsjaren maakte hij zijn opwachting in de hoofdmacht maar de echte doorbraak kwam pas na de bevrijding.
In het laatste oorlogsjaar 1944/45 lag de voetbalcompetitie stil. Bij de herstart in het najaar van 1945 kreeg Cock van der Tuijn een vaste plek in de Schiedamse voorhoede. Hij was een speler met een goede techniek en pass en hij had een neusje voor het doel. In zijn eerste volledige seizoen scoorde hij zestien keer. Daarna was hij drie jaar op rij clubtopscorer, in 1946/47, 1947/48 en 1948/49.
Door zijn opvallende prestaties bij Hermes DVS kwam hij in beeld voor het Nederlands voetbalelftal. Hij maakte zijn debuut op 26 mei 1948 in de uitwedstrijd tegen Noorwegen. Oranje won met 1-2 en Van der Tuijn scoorde de winnende treffer nadat Mick Clavan, ook een debutant, voor de 1-1 gelijkmaker zorgde. Vlak daarna nam hij deel aan de Olympische Spelen in Londen waar hij in twee wedstrijden in actie kwam. In totaal speelde hij tussen 1948 en 1952 elf wedstrijden voor Nederland waarin hij twee doelpunten maakte. Zijn laatste interland was de uitwedstrijd tegen België op 4 april 1952 (4-2 verlies).