Agenore Fabbri, Cane nel labirinto, 1985, lithografie op papier in een beperkte editie van 31/100, bladformaat 50×70 cm met afbeelding 25×35 cm, met handgesigneerd en genummerd, in uitstekende staat, Italië.

Titel:

Agenore Fabbri (1911-1998) - Cane nel labirinto

Geschatte waarde:

€200.0

Belangrijk:

Winnende biedingen zijn exclusief 9% koperbescherming + €3

Kavel beschrijving
Lithografie op papier in 9 kleuren - handtekening in het veld rechtsonder en genummerd linksonder - bladformaat ca. 50x70 cm - werkformaat ca. 25x35 cm - jaar 1985 - Limited edition - exemplaar verzonden met garant certificaat 31/100 - zonder lijst - uitstekende staat - privécollectie - aankoop en herkomst Italië - verzending via UPS - SDA - DHL - TNT- BRT
Biografie.
Agenore Fabbri (Quarrata, 1911 – Savona, 1998) was een Italiaanse beeldhouwer en schilder. Op 12-jarige leeftijd schrijft hij zich in bij de Scuola d'Arti e Mestieri in Pistoia en wordt daarna toegelaten tot de Accademia di Belle Arti in Florence, een stad waar hij zich vormt door regelmatig het culturele klimaat van het Caffè Le Giubbe Rosse te frequenteren, ontmoetingsplaats van de hermetici (Eugenio Montale, Carlo Bo en anderen). Hier komt hij in contact met de schilder Ottone Rosai en de dichter Mario Luzi. In 1930 begint hij te modelleren en te bakken met klei en vijf jaar later verhuist hij naar Albisola, waar hij aanvankelijk de rol aanneemt van werknemer-modelleur bij de keramiekfabriek La Fiamma, zijn opleiding voortzet en een werk in menselijke en dierfiguren met een sterke expressionistische lading begint, waarbij hij kleur en nieuwe oplossingen invoert zoals de “riflessatura” in terracotta. Nog steeds in Albisola, waar in die jaren de belangrijkste exponenten van het tweede futurisme werkten onder leiding van Filippo Tommaso Marinetti, richt hij later een klein atelier op en komt in contact met Arturo Martini en daarna met Lucio Fontana, met wie hij een vriendschap ontwikkelt die zijn hele leven zal duren. In 1938 behaalt hij redelijk succes op de Nationale Tentoonstelling van Napels en in het begin van de jaren veertig debuteert hij met solotentoonstellingen in Milaan, Bergamo en Savona, maar moet daarna stoppen met zijn activiteit om dienst te nemen in het leger in het Joegoslavië-gebied. Vanaf 1946 vestigt hij zich definitief in Milaan, terwijl hij in de zomermaanden blijft werken in Albisola, dat in de naoorlogse jaren internationale faam verwierf omdat er voortdurend kunstenaars werkten zoals Marino Marini, Giacomo Manzù, Aligi Sassu, enkele vertegenwoordigers van de CoBrA-groep waaronder Karel Appel, Guillaine Corneille en Asger Jorn, Roberto Matta en Wilfredo Lam en later Giuseppe Capogrossi, Roberto Crippa, Emilio Scanavino en de jonge genie Piero Manzoni. In 1947 verschijnen belangrijke keramiek- en terracottawerken zoals Donna del popolo (een door Picasso spontaan gesuggereerde titel), Uomo colpito en La madre, allemaal vervaardigd in de fabriek Mazzotti, eigendom van de kunstenaar en futuristische dichter Tullio d'Albisola met wie hij zijn eerste ontmoeting met Picasso in Vallauris organiseert. In 1956 maakt hij met Aligi Sassu, Giulio Turcato, Tettamanti, Zancanaro en Antonietta Raphaël Mafai een reis van meer dan drie maanden naar China, waar hij de kans krijgt enkele van zijn werken in Peking en andere steden te tonen. Daarna exposeert hij met solo-tentoonstellingen in de VS in New York en Philadelphia en in Europa in Londen, Parijs, Stockholm, Rome en Milaan en neemt deel aan de belangrijkste nationale en internationale beeldhouwkunsttentoonstellingen: de Venezia-biennales van 1952 en 1960 (beide met een persoonlijke zaal) en die van 1959 en 1964, alsook aan talrijke edities van de Quadriennale van Rome en daarna aan Antwerpen, Madrid, Parijs, Zürich, Athene, Den Haag, München, Londen, New York, Boston, Tokio, São Paulo, Mexico-stad, Caïro en Alexandrië in Egypte. Vanaf de vroege jaren ’70 begint zijn betrokkenheid bij het “Centro Cultura Arte Contemporanea - Balestrini” in Albissola Marina, waar hij een vriendschapsband met Franco Balestrini onderhoudt. Franco Balestrini realiseert talloze solo-tentoonstellingen van Agenore Fabbri, waardoor hij een van de grootste kenners van het hele oeuvre van de kunstenaar wordt en een van de belangrijkste verzamelaars. In de jaren tachtig wordt zijn oeuvre vooral in Duitsland bevestigd met solo-exposities in het Wilhelm Lehmbruck-Museum in Duisburg, het Ludwig Museum in Keulen en het Sprengel Museum in HAnnover. Vanaf 1965 wordt hij lid van de Nationale Academie van San Luca, een instelling waarvan hij in 1998, het jaar van zijn overlijden, tot voorzitter wordt gekozen. Talrijke prijzen vanaf 1939. Onder de vele onderscheidingen noemen we de Internationale Sculptuurprijs Cannes (1955), een aankoopprijs bij de vijfde editie van de Premio Spoleto (1957) en die van de Milaneze Triennale waarin hij won: Gouden Medaille, Grote Prijs en Grote prijs voor keramiek. Op 4 augustus 1998 wordt hij opgenomen voor een herseninfarct in het ziekenhuis van Savona, waar hij op 7 november overlijdt.
Zijn werk is narratief van aard met duidelijke expressionistische kenmerken en beïnvloed door de volksplastiek die in veel werken uit zijn geboortestreek Toscane voorkomt. Het is bekend dat terracotta bij Fabbri in zijn vroege jaren een soort verplichte oversteek was: een extreem arm materiaal dat hem in staat stelde zich te modelleren en daardoor plastic werken te realiseren zonder de artistieke handeling onder de tirannie van de beheerkosten van metalen te brengen, belast door de lasten van smelten en lassen. Direct na de oorlog, die zijn gevoeligheid voor altijd heeft gevormd, gaat zijn werk de kant op van een verregaande expressieve dramatiek die niet alleen de mens beïnvloedt maar ook de dierwereld die wordt afgebeeld in gevechten en vechtpartijen, met effecten die verder gaan dan de expliciete geweld. Dan, in de jaren vijftig en zestig, beheerst Fabbri brons en hout: met het eerste uitdrukt hij zich via een convulsieve modellering met diepe groeven in de figuur, met het tweede door middel van een werk van breuk en opeenstapeling van oppervlakken die zijn bijdrage aan de informale kunstperiode weergeven, die in die jaren vooral in Europa ontwikkeld wordt als artistieke reactie, met abstracte en gebaren impliend op de diepe morele, politieke en ideologische crisis veroorzaakt door de gruwelen van de Tweede Wereldoorlog. In deze periode realiseert hij ook talrijke werken met staal, verzinkt en gegalvaniseerd en ijzer. In de latere fase van zijn werk keert Fabbri eerst terug naar zijn expressieve wortel en vanaf 1981 ontdekt hij de schilderkunst, met werken zoals de cyclus van de Openbare Tuinen, die eindelijk leiden tot een meer open en bewogen visie op de werkelijkheid en het menselijke lot en die in de jaren tachtig de overhand krijgt, wat in de volgende decade uitmondt in een kleurrijke en speelse herdenking, ook gekenmerkt door het gebruik van hergebruikte materialen zoals zand, stenen, stoffen, blikjes enz., van de opgedane informele ervaring. Agenore Fabbri is tevens auteur van talloze monumentale werken in Milaan (Jacht op de jakhals, 1964, tuin van de gemeentelijke bibliotheek), Pistoia, Savona (Monument voor de Verzet in het plein Martiri della Libertà) en van twee imposante keramische bas-reliëfs: Battaglia bewaard in het Museo "Manlio Trucco" in Albisola Superiore en La favola di Orfeo, bij het Polo Tecnologico Libero Grassi in Quarrata (Pistoia)."


Hét online veilinghuis voor jou!

Catawiki is het meest bezochte online platform in Europa voor bijzondere objecten geselecteerd door experts, en biedt wekelijks meer dan 75.000 objecten aan voor de veiling. Het is onze missie om onze klanten een spannende en probleemloze ervaring te bieden bij het kopen en verkopen van bijzondere, moeilijk te vinden objecten.


Waarom Catawiki?

Lage veilingkosten

Al onze objecten zijn gecontroleerd door onze 240+ experts

24/7 meebieden in onze app

Ga snel naar de website van Catawiki om mee te bieden op dit item