Het gaat om een versierde tinnen lepel .De lepel heeft een rechte steel en druppelvormige bak (de lepelschep). Het onderste deel van de steel is aan de voorzijde, direct boven de bak, versierd met ornamenten en op die plaats aan de achterzijde met een bloemrank. Het middendeel van de steel is recht maar ruitvormig uitgevoerd. Het uiteinde van de lepel is  aan de ene kant versierd met een officier in 17e-eeuwse kledij en aan de achterzijde met een boom met daarin twee vogels. Deze versieringen zijn tegelijk met de lepel gegoten. Aan de voorkant van de bak heeft de tinnegieter zijn merk geslagen, bestaande uit een cirkel met daarin het wapen van Amsterdam met links daarvan een onleesbare letter en rechts de letter k Boven het wapen staan de letters PA. Het merk is afkomstig van een tinnegieter die rond 1700 in Amsterdam werkzaam was.

het tinnegietersmerk en de vorm van de lepel zijn kenmerkend voor de late 17e en de eerste helft van de 18e eeuw. Het is dus zeer waarschijnlijk dat de lepel uit die periode komt. Het is wel duidelijk dat de versierde lepel geen gewone eetlepel .waarschijnlijk is dit een huwelijkslepel. Dergelijke lepels werden aan de bruid en bruidegom gegeven.
Tin in plaats van zilver
De gewoonte om een bruidspaar een huwelijkslepel cadeau te doen komt op in de betere kringen in de 17e eeuw en gaat zelfs door tot in de 20ste eeuw. Omdat het geschenken waren van de rijkere bovenlaag, zijn de meeste van dit soort lepels gemaakt van zilver. Tinnen huwelijkslepels komen zelden voor. Wanneer tin echter goed gepoetst wordt, gaat het glimmen als zilver. Van een afstandje zal het verschil tussen een tinnen en zilveren huwelijkslepel niet te zien zijn geweest.

Niet niks vragen. Gewoon bieden. Hoeft niet weg mag wel.