Paul Delvaux, het onderwerp van een bescheiden tentoonstelling in de Blain Di Donna-galerij in Mayfair, was JG Ballards favoriete schilder. De schrijver waardeerde hem om de creatie van een volledige wereld. Ballard vond die wereld nieuwsgierig en uitnodigend. Hij zei dat hij urenlang naar de schilderijen kon staren en wenste dat hij in hun alternatieve realiteit kon ontsnappen. Ballard was van steviger materiaal gemaakt dan ik. De plaatsen die Delvaux schildert lijken rustig maar hard, er gebeurt weinig, maar ze voelen dreigend. Ze zijn dunbevolkt en eenzaam. Aan de andere kant had Ballard een punt over hoe boeiend en intrigerend hij zijn visie maakte.

Het is altijd ofwel nacht of middag. De interieurs zijn neoklassieke appartementen die toebehoren aan de Europese bourgeoisie van vóór de Eerste Wereldoorlog, en ze worden vergezeld door een volledige verzameling Freudiaanse indicatoren: gesloten deuren, open ramen, vloeren afgepeld tot op de planken. De landschappen zijn of klassiek of kaal en ze zijn ontdaan van alles behalve een paar mensen. De figuren zelden