Terwijl bewonderaars als Hermann Broch, Theodor W, Adorno en Klaus Mann verklaarden dat hij in de grote traditie van Franz Kafka, Thomas Mann en Marcel Proust schreef, is hij door Hitler-Duitsland snel vergeten. Het nationaal-socialisme is niet alleen (in negatieve zin) bepalend geweest voor de faam van Hermann Grab, ook zijn werk draagt er het stempel van.

Dat blijkt als je de roman Het stadspark vergelijkt met de verhalenbundel Bruiloft in Brooklyn: de stille, deftige, burgerlijke, verstarde, maar ook beschaafde en kunstminnende wereld van de hogere klassen in Oostenrijk-Hongarije tegenover de scheiding der geesten die uitkomt op de angst en de ellende van het Derde Rijk.

Vandaar dat de roman, ondanks de persoonlijke onzekerheid, het beklemmende standsbewustzijn en de dreiging van de Eerste Wereldoorlog, intimiteit uitstraalt, terwijl de verhalenbundel bont en expressionistisch aandoet, bij alle liefde die de uitgestotenen, de landverhuizers, de ballingen voor elkaar voelen. De uiterst ongunstige Ievensomstandigheden hebben Grab als schrijver in ieder geval niet gefnuikt; ze hebben de zeer talentvolle volgeling van Schnitzler en Proust ertoe gebracht een heel andere kant van zijn schitterende talent te laten zien.