LP 1980. In 1980 veranderde alles voor de chansonnier Léo Ferré. In een interview legt hij de gemoedstoestand achter zijn nieuwe album toe: voor hem zijn "de tijden treurig, grijs, slap, klam... Mensen laten zich te vaak misleiden. Alles wat gemaakt is om te slikken, slikken ze door; Ze worden geleid door de neus. Ze zijn echter niet dom; Maar er worden zoveel slogans en reclame op hen afgevuurd dat ze er uiteindelijk mee bevrucht raken[2]. »
Dus doorbreekt hij de (relatieve) sereniteit van zijn drie vorige albums en brengt hij poëtisch geweld en vocale en muzikale hardheid opnieuw in zijn werk, om artistiek en moreel tegen te gaan wat hij ziet als een gebrek aan kritisch denken bij zijn tijdgenoten, hun afstand en de onderwerping die hij overal om zich heen ziet.

Ferré zei over verveling (het tweede woord uit de titel)in 1981: « Je moet jezelf nooit laten overweldigen door verveling. Als je het voelt aankomen, moet je naar buiten gaan, schreeuwen, de macht en de millennia aan moraal die op je schouders zitten verpesten, ver weg gaan... jezelf losmaken van deze lijm[3