Ik groeide op in een klein tuinhuisje, waar mijn moeder me met beide benen op de grond hield en me door het leven leidde. De dagen waren rustig, gevuld met het geluid van bladeren die tegen de ramen ruisten en de geborgenheid van routines die zelden veranderden. Omdat ik weinig tijd met anderen kon doorbrengen, leerde ik troost te vinden in boeken, muziek en het ritme van de natuur. Maar nu ik ouder word, voel ik de wereld om me heen roepen een wereld vol stemmen, verhalen en lessen die ik nog moet leren. De stap buiten de tuin voelt zowel spannend als overweldigend, en ik weet dat ik begeleiding nodig zal hebben van mensen die paden bewandeld hebben die ik nog niet heb bewandeld. Bovenal wil ik leren hoe ik verbinding kan maken, kan groeien en erbij kan horen.